ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΣΤΟ MONTREAL, ΚΑΝΑΔΑ.

Podnova Player button

SHARE THIS PAGE . ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΥΧΗ "Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ?. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΥΧΗ "Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ?. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ! ( ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ) .

 
 
 
 
ΤΥΧΗ  "Η   ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ  ?
 
 

 Το μεγαλείο του φτερωτού βασιλείου


Φτερωτοί μετανάστες.... ιπτάμενα κοσμήματα

«Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού...» (Ματθ.ς:26) 


Ποιος αμφιβάλλει, ότι ο άνθρωπος για να πετάξει πήρε την ιδέα απ’ τα πουλιά; Πρώτος ο Ίκαρος χρησιμοποίησε φτερά κατ’ απομίμηση πουλιών. Και τώρα, έπειτα από 70 χρόνια ζωής της αεροπορίας, φαίνεται πώς ξεπεράσαμε ό,τι καταφέρνουν τα πουλιά. Πραγματικά τα ξεπεράσαμε σε ταχύτητα, σε ικανότητα, στη μεταφορά μεγάλων βαρών και στον...εκκωφαντικό θόρυβο! Ποια απ’ τις συσκευές, που επινόησε ο άνθρωπος, μπορεί να ξεπεράσει τον χαραδριό, που πετάει πάνω από 3.000 χλμ. χωρίς να σταματήσει, καταναλίσκοντας μόνο ένα λεπτό στρώμα λίπους για καύσιμο; Οι πύραυλοί μας βέβαια πηγαίνουν πολύ πιο μακριά, αλλά καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες καυσίμων.

«Κάθε φορά που καλωσορίζουμε ή αποχαιρετούμε πουλιά, που έρχονται ή φεύγουν από την πατρίδα μας, γινόμαστε μάρτυρες μπροστά σ’ ένα θαύμα. Μπροστά σε κάτι, που βρίσκεται πέρα απ’ την ανθρώπινη γνώση».

Αυτά τα λόγια τα είπαν ειδικοί επιστήμονες που ασχολήθηκαν χρόνια και χρόνια, με το μυστήριο της αποδημίας των πουλιών. Ένα κολύβριο, ένα χελιδόνι, προβληματίζει τους σοφούς. Πόσες φορές ο άνθρωπος δεν ξιπάζεται με την ιδέα ότι τα ξέρει όλα!

Η πλήρης εξήγηση για το πώς τ’ αποδημητικά πουλιά πραγματοποιούν τα ταξίδια τους, παραμένει ακόμα άγνωστη. Η αποδημία των πουλιών! Ένα μυστήριο της δημιουργίας, που δεν έχει ακόμα ερμηνευτεί! Απλά γνωρίζουμε μερικές συναρπαστικές αλήθειες γι’ αυτούς τους καταπληκτικούς ταξιδιώτες:

• Για καύσιμα αποθηκεύουν περισσότερο λίπος στο σώμα τους, προτού ξεκινήσουν.

• Η ταχύτητα με την οποία πετούν κυμαίνεται από 32 έως 60 χιλιόμετρα την ώρα.

• Το ύψος στ’ αποδημητικά τους ταξίδια ποικίλει. Πετούν σχεδόν ξυστά πάνω από τα κύματα της θάλασσας και φθάνουν μέχρι το ρεκόρ ύψους των 9.000 μ. Και να φανταστεί κανείς ότι τα σημερινά αεριωθούμενα, που ταξιδεύουν σε ύψος 7.500 - 12.000 μ., έχουν θαλάμους που διατηρούν σταθερή την ατμοσφαιρική πίεση για την ασφάλεια και άνεση των επιβατών. Διαφορετικά παθαίνουν δύσπνοια κι εξάντληση στα 4.300 μέτρα και μπορεί να πεθάνουν όταν ξεπεράσουν τα 8.000 μέτρα.

Ο μικρός φυλλόσκοπος της Νέας Αγγλίας πετάει 3.700 χλμ. χωρίς καμία διακοπή, για να περάσει το χειμώνα στη Νότια Αμερική. Το ρεκόρ όμως το έχει η Αρκτική δρεπανίδα, που ταξιδεύει 17.700 χλμ. κάθε διαδρομή, χωρίς σταθμό, από τον τόπο αναπαραγωγής στην Αρκτική μέχρι τη χειμερινή κατοικία της στην Ανταρκτική. Δηλαδή σχεδόν το μισό της αποστάσεως του γύρου της γης. Ενώ το κοκκινολαίμικο κολύβριο, που ζυγίζει περίπου δέκα γραμμάρια, πετάει 800 χιλιόμετρα κατά μήκος του κόλπου του Μεξικού χωρίς σταθμό, κουνώντας τα φτερά του 50 φορές το δευτερόλεπτο σε 25 ώρες. Πόσον υπέροχα όργανα πρέπει να έχουν αυτά το όντα!

Επίσης στις αποδημίες των πουλιών συναντούμε πρωτοφανή προγραμματισμό και τάξη. Πως συγκεντρώνονται τόσα πουλιά, πως μπαίνουν στη σειρά, πως σχηματίζουν το υπέροχο Λ, πως κατευθύνονται στον προορισμό τους! Αναφέρονται αποδημητικά σμήνη από ψαρόνια, που ανέρχονταν στο ένα εκατομμύριο, από σπίνους με αριθμό μελών σε πολλά εκατομμύρια και από θαλασσοπούλια-τους αυστραλιανούς θαλασσοβάτες- με δεκάδες εκατομμύρια! Είναι χάρμα οφθαλμών, εξαίσια γοητεία να αντικρίζει κανείς μια τέτοια μεγαλειώδη ευταξία. Ποιος τους έδωσε τη φοβερή δυνατότητα και αντοχή, την καταπληκτική ικανότητα να αεροπλοούν;

Καταπληκτικές αισθήσεις 
Είναι μυστηριώδης η ικανότης των περιστεριών να προσανατολίζονται κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Το μυστήριο που καλύπτει τον τρόπο προσανατολισμού αυτών των πουλιών κεντρίζει τους φυσιοδίφες στο να το διαλευκάνουν. Το περιστέρι, είναι ένα χαριέστατο, κομψό, ειρηνικό πτηνό.(Υπάρχουν 130 είδη και 450 ποικιλίες).

Ως γνωστό τα περιστέρια προαισθάνονται τους σεισμούς αρκετές εβδομάδες πριν εκδηλωθούν. Η ικανότης αυτή σχετίζεται με το, ότι μπορούν να  αντιλαμβάνονται ήχους χαμηλών συχνοτήτων από πολύ μεγάλες αποστάσεις. Ας σημειώσουμε εδώ και το άλλο: ότι μπορούν να βλέπουν φωτεινά κύματα που είναι αόρατα για το ανθρώπινο μάτι. Όταν λοιπόν προετοιμάζεται ένας σεισμός, αρχίζουν οι πρώτες μετατοπίσεις στις γήινες μάζες. Αυτές οι μετατοπίσεις συνοδεύονται από πολύ μικρές δονήσεις, ήχους δηλαδή πολύ χαμηλής συχνότητας. Έχοντας τα πουλιά αυτά τη δυνατότητα να συλλαμβάνουν εύκολα τους εν λόγω ήχους, μπορούν και προβλέπουν τους σεισμούς.

Πρόσφατες έρευνες βιολόγων ανακάλυψαν κάτι πολύ εντυπωσιακό: ότι τα περιστέρια κατορθώνουν να εντοπίζουν τη σελήνη στο φως της ημέρας και να την χρησιμοποιούν σαν σημείο αναφοράς στο πέταγμά τους. Πράγμα που σημαίνει ότι διαθέτουν ένα είδος ραντάρ. Η ανακάλυψη αυτή πραγματοποιήθηκε ύστερα από πολυετείς παρατηρήσεις των βιολόγων W. Keeton και T. Larkin του Πανεπιστημίου του Cornell.

Μυστηριώδες λοιπόν ρολόι  ή ραντάρ για την ανεύρεση του σωστού δρομολογίου με την βοήθεια της σελήνης! Απορεί κανείς με τα καταπληκτικά  αυτά φαινόμενα.

Οι επιστήμονες που πραγματοποίησαν αυτή την ανακάλυψη, δεν έχουν διαλευκάνει πλήρως το θέμα: Απορίες μένουν. Διερωτώνται λ.χ. αν τα περιστέρια νοιώθουν το αδύνατο πεδίο βαρύτητας της σελήνης ή αν επενεργεί  κάποια διαδικασία σχετική με τις ορμόνες, κάποιος ορμονικός μηχανισμός.

Πάντως τα πουλιά αυτά διαθέτουν τόσες εκπληκτικές ικανότητες που αφήνουν κατάπληκτο και σκεπτικό τον άνθρωπο. Τα καταφέρνουν να χρησιμοποιούν το μαγνητικό πεδίο της γης. Τα καταφέρνουν να εκμεταλλεύονται το μεσημβρινό ύψος του ήλιου. Τα  καταφέρνουν να διακρίνουν φωτεινά κύματα που για μας είναι αόρατα. Τα καταφέρνουν να αντιλαμβάνονται τις ελάχιστες μεταβολές στην ατμοσφαιρική πίεση. Τα καταφέρνουν να ακούνε ήχους πολύ χαμηλής συχνότητας. Τα καταφέρνουν να ανιχνεύουν το δρομολόγιό τους με μια ιδιαίτερα προικισμένη όσφρηση. Μπορούν να θέτουν σ’ ενέργεια αρκετά συστήματα προσανατολισμού.

Και - ποιος ξέρει; - μπορεί να κρύβουν κι άλλες θαυμαστές ικανότητες, που θα τις επισημάνουν καινούργιες επιστημονικές έρευνες. Ο προσεκτικός μελετητής βλέπει και στοχάζεται...
Αλκυονίδες

Είναι οι ηλιόλουστες ημέρες στο μεσοχείμωνο, που σταματούν οι κακοκαιρίες και επικρατεί γαλήνη σ΄ ολόκληρη τη φύση. Δέκα τέσσερις μέρες στα μέσα περίπου του πρώτου μήνα ( Ιανουαρίου). Πήραν το όνομα από το πουλί «Αλκυών». «Η Αλκυών είναι πουλί θαυμάσιο. Συνηθίζει να κλωσάει στις ακρογιαλιές, τοποθετώντας τ’ αυγά της στην άμμο. Κλωσάει δε στη μέση του χειμώνα, τότε που η θάλασσα απ’ τους πολλούς και δυνατούς ανέμους χτυπάει με ορμή στην ξηρά. Αλλ’ όμως τις επτά ημέρες που κλωσάει η αλκυών, κοιμούνται όλοι οι άνεμοι, ησυχάζει και το κύμα της θάλασσας. Γιατί σε τόσες μόνο ημέρες βγάζει τα πουλάκια της. Επειδή δε αυτά έχουν ανάγκη από τροφή, ο Θεός χάρισε στο μικρότατο ζώο άλλες επτά ημέρες για την αύξηση των μικρών. ΄Ώστε και οι ναυτικοί όλοι γνωρίζουν το γεγονός αυτό και  ονομάζουν τις ημέρες αυτές α λ κ υ ω ν ί δ ε ς.... ΄Όταν για ένα πτηνό τόσο μικρό συγκρατείται η μεγάλη και φοβερή θαλασσοταραχή στη μέση του χειμώνα, «διαταχθείσα να έχει γαλήνη», για τον άνθρωπο που είναι η «κορωνίδα» της δημιουργίας η πρόνοια του Θεού παίρνει τεράστιες διαστάσεις.

Ένα ακόμα από τα πολλά:

Η κότα όταν επωάζει τα αυγά της δεν τα αφήνει ακίνητα, αλλά κάθε τόσο τα περιστρέφει με το ράμφος  και τα πόδια της. Για πολύ καιρό δεν ξέραμε για ποιο λόγο το έκανε. Όμως όταν αρχίσαμε να εφαρμόζουμε την τεχνητή  επώαση, τότε ανακαλύφθηκε το μυστικό. Παρατηρήθηκε ότι τα κλωσοπούλια, που έβγαιναν από την τεχνητή επώαση κατά την οποίαν τα αυγά έμεναν ακίνητα, ήταν ελαττωματικά. Από ένα έλειπε η φτερούγα, από άλλο το μάτι, από άλλο το ένα πόδι. Ποια ήταν η αιτία που τα κλωσοπούλια ήταν ανάπηρα; Η ακινησία των αυγών. Έτσι έμαθαν οι άνθρωποι, ότι κατά την τεχνητή επώαση πρέπει κάθε τόσο να περιστρέφονται, όπως κατά τη φυσική επώαση.

Και ακόμα πώς ξέρει το κάθε είδος πουλιών, το πόσες ακριβώς ημέρες πρέπει να κλωσήσουν τα αυγά τους;  γιατί είναι διαφορετικό αυτό το χρονικό διάστημα για κάθε είδος ή πώς έμαθαν τα παπάκια να κολυμπούν, ευθύς αμέσως όταν εκκολαφθούν;

Η κότα μήπως είναι σοφή και ξέρει τι κάνει; Αν της βάλουμε πέτρινα ή πλαστικά αυγά, πάλι θα καθίσει να τα κλωσήσει. Τα παπάκια ρίχνονται μόνα τους στο υγρό στοιχείο, αφού αλείψουν το φτερά τους με λίπος που εκκρίνει κάποιος αδένας τους.

Μόλις στα μέσα του 19ου αιώνα εφευρέθηκε η σύριγγα, με την οποία εισάγονται τα φάρμακα στον οργανισμό. Και όμως πολύ θαυμαστά παρόμοια όργανα συναντούμε στο ασήμαντο κ ο υ ν ο ύ π ι, το οποίο είναι απαράμιλλο στις χειρουργικές επεμβάσεις.

Αυτό όταν καθίσει στο δέρμα μας, τρυπάει, πριονίζει με τα έξη μαχαιρίδια της προβοσκίδας του, και διαθέτει αντλία, που απορροφά το αίμα. Συγχρόνως δε εκχύνει από τους σιελογόνους αδένες μία σταγόνα καυστικού υγρού, για να εμποδιστεί η πήξη του αίματος, ώστε να έχει την ευχέρεια να απορροφά περισσότερο. Επίσης στο κεφάλι και  το στόμα των φιδιών υπάρχει μια τέλεια σύριγγα. Όταν το φίδι δαγκώσει κάποιον, κάνει μια όχι και τόσο ευχάριστη ένεση δηλητηρίου. Όμως απέναντι στο δικό τους δηλητήριο τα φίδια, οι μέλισσες, οι αράχνες, οι σκορπιοί, κ.λ.π. είναι απρόσβλητα!

Το πουλί χημικός αποστακτήρας...!

Στα εργαστήρια μας, χημικά, βιολογικά, φαρμακευτικά, μικροβιολογικά κλπ. έχουμε πάντοτε ανάγκη από καθαρό νερό, απαλλαγμένο τελείως από διάφορα άλατα που περιέχονται στο νερό της βρύσης και της θάλασσας. Για να το πετύχουμε αυτό, με τη βοήθεια ειδικών συσκευών, βράζουμε το νερό και συμπυκνώνοντας τους υδρατμούς, αποκτούμε αποσταγμένο, χημικώς καθαρό νερό. Αυτό χρησιμοποιούμε πλέον για να κάνουμε χημικές και μικροβιολογικές αναλύσεις, παρασκευή φαρμάκων, ορρών κλπ.

Να όμως, που αυτή  τη διαδικασία της απόσταξης, την εφαρμόζουν ορισμένα θαλασσοπούλια. Έχουν ειδικά όργανα (αδένες) στη μύτη τους, με τα οποία αφού ρουφήξουν νερό της θάλασσας, κατορθώνουν μέσω αυτών των οργάνων, να διαχωρίσουν το αλάτι από το νερό! Το αλάτι το αποβάλλουν υπό μορφή κρυστάλλων - θυσάνων καθώς το εκτοξεύουν με το ράμφος τους.

Η Σκολιά είναι ένα έντομο, που όταν επιτίθεται στην κάμπια της σετωνίας, την κεντρίζει μόνον εκεί, που βρίσκονται συγκεντρωμένα όλα τα κινητήρια νεύρα και μόνον αυτά.

Η κ ι τ ρ ι ν ο π τ έ ρ υ γ η   σ φ ή κ α, που θα εκλέξει για θύμα της το γρύλο, ξέρει (μα πώς τα ξέρει;) τα τρία νευρικά κέντρα που κινούν τα 3 ζεύγη των ποδιών, γι’ αυτό και θα κεντρίσει πρώτα το λαιμό, έπειτα τον προθώρακα και τέλος την κοιλιακή χώρα του γρύλου.

Ένα άλλο έντομο, «α μ μ ό φ ι λ ο ς   η  α κ α ν θ ώ δ η ς», θα καταφέρει εννέα (!) αλλεπάλληλα κεντρίσματα σε μια πεταλούδα, όπου υπάρχουν τα 9 ισάριθμα νευρικά της κέντρα, για να πετύχει την επιθυμητή παράλυση, όχι όμως το θάνατο (γιατί ο θάνατος θα επιφέρει σήψη). Κατόπιν, το θήραμα τοποθετείται πλάι στ’ αυγά, ώστε να είναι κατάλληλη τροφή για τα μικρά, που θα προέλθουν απ’ αυτά...

Μια σφήκα μπορεί να βάλει κάτω μια ακρίδα. Αφού κάνει μια τρύπα στο χώμα τσιμπάει με το κεντρί της την ακρίδα στο κατάλληλο ακριβώς μέρος, ώστε να μη ψοφήσει, αλλά μόνο να χάσει τις αισθήσεις της και να εξακολουθήσει να ζει σαν ένα είδος διατηρημένου κρέατος. Έπειτα, η σφήκα τοποθετεί τόσο επιδέξια τα αυγά της, ώστε όταν βγουν τα παιδιά της, από τα αυγά, να μπορούν να τρώνε σιγά-σιγά την ακρίδα. Δεν την σκοτώνει, γιατί ψόφιο κρέας θα ήταν γι’ αυτά θάνατος. Η μητέρα - σφήκα, αφού τα τοποθετήσει έτσι, πετάει μακριά και ψοφάει. Ποτέ δεν βλέπει τα μικρά της για να τα δασκαλέψει. Και όμως, αυτό επαναλαμβάνεται κάθε φορά από τα σφηκόπουλα. Αλλιώς, σφήκες δεν θα υπήρχαν. Τα παραδείγματα είναι ανεξάντλητα.

Πώς;;! Ποιος τα ρύθμισε έτσι;; Ποιος δίδαξε μια τέτοια διορατική και φωτισμένη επινοητικότητα. Τύχη  ή  Δ η μ ι ο υ ρ γ ί α ;

Ο ρυγχιτής ο σιγαροποιός πήρε το όνομά του από τη συνήθεια που έχει να στρίβει τσιγάρα, όμως δεν καπνίζει. Ο λόγος είναι άλλος. Το θηλυκό γεννάει λίγα αυγά 4-5 τα οποία είναι ευαίσθητα στην υγρασία και τρώγονται με απληστία από πολλούς εχθρούς. Ο φίλος μας βρίσκει για πρόχειρη λύση να πάρει 2-3 φύλλα αχλαδιάς ή ένα μεγάλο αμπελιού και να το τρυπήσει στα νεύρα για να μπορούν εύκολα να στρίβουν και να μένουν σ’ αυτή τη θέση. Έπειτα παίρνει τις πλευρές των φύλλων, τις τσακίζει, τις στρίβει και φτιάχνει το τσιγάρο του. Εκεί μέσα τώρα γεννά τα αυγά, βέβαιος ότι είναι ασφαλισμένα.

Ένα είδος ποντικιού ο επίμυς που πάσχει από τεχνητή αβιταμίνωση, αποδεικνύεται ικανός να διαλέξει από μια ολόκληρη σειρά τροφών, εκείνη τη βιταμίνη που του λείπει (τη βιταμίνη Β1 π.χ.).Μετά την εκτομή των επινεφριδίων του, που εκδηλώνεται με ελάττωση της ποσότητας του νατρίου, η ευαισθησία του στο κοινό αλάτι γίνεται μεγαλύτερη και το τρωκτικό για να επιζήσει, καταβροχθίζει μεγάλες ποσότητες απ’ αυτό. Πώς εξηγούνται όλα αυτά;
Ή τα έντομα και τα ζωάκια αυτά σκέπτονται ή κάποιος σκέφθηκε γι’ αυτά.

Η επιστήμη, ονόμασε τις ενέργειες αυτές «ένστικτο», «προσαρμογή», «εξέλιξη» στο πέρασμα γενεών και αιώνων χωρίς όμως να κατορθώνει να αναλύσει βαθύτερα το πρόβλημα. Μα, αυτό δεν είναι ερμηνεία, δεν είναι εξήγηση που να ικανοποιεί. Όταν ρωτάμε τους ειδικούς τί είναι «ένστικτο»; Οι βιολόγοι απαντούν:

«Ένστικτο είναι η φυσική εσωτερική ορμή που οδηγεί τα άλογα ζώα σε πράξεις, που είναι σκόπιμες μέχρι τις τελευταίες λεπτομέρειές τους. Είναι έμφυτες κινήσεις επικοινωνίας, πολέμου ή συμμαχίας με το σύντροφό του, χαιρετισμού ή ζευγαρώματος, αναζήτησης τροφής ή βαδίσματος, στολισμού - καθαριότητας, υπεράσπισης των αυγών ή των νεογνών».

Η γέννηση του ένστικτου απασχολεί πολύ τους επιστήμονες και η εξιχνίασή του αποτελεί ένα δύσκολο πρόβλημα. Παρά τις θεωρίες των Δαρβίνου και Λαμάρκ το πρόβλημα «ένστικτο» παραμένει άλυτο.

Δεν μας λένε, πώς το κάθε ζωικό είδος άρχισε να κάνει αυτή την ενέργεια και πώς κατόρθωσε να μη την αλλάξει επί αιώνες, μέχρι που τελικά του έγινε ένστικτο.

Ένστικτο λοιπόν είναι.... είναι... «ένστικτο»! Διασαφηνίζουμε το μυστήριο επικολλώντας μια ταμπέλα με την επιγραφή: ένστικτο. Μα αυτή η λέξη δεν λέει τίποτα!

Έτσι, αυτό που δε λέει τίποτε, η λέξη ένστικτο είναι η αμήχανη απάντηση και η αφελής ερμηνεία σε τέτοιες «μυστηριώδεις» τεχνικές ικανότητες, όσον αφορά στην «επινοητικότητα και τη σοφία» των ζώων.

Ποιος άραγε όπλισε και οπλίζει το κάθε μικρότατο έντομο ή ζώο με το ένστικτο;

Ποιος;   Η τύχη ή ο Δημιουργός;
 
ΠΗΓΗ  :  Επιστολη


Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

ΤΥΧΗ "Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ? ( #8 ) .


Τεχνάσματα, τόποι και τρόποι διαβίωσης

Εντυπωσιακός είναι ο τρόπος καμουφλαρίσματος των ζώων, δηλαδή η ικανότητα που έχουν να προσαρμόζουν το χρώμα τους με το περιβάλλον. Αυτή η αριστοτεχνική προσαρμογή χρησιμεύει σαν μέσο απόκρυψης από τα αρπακτικά ζώα ή βοηθάει να παραμένουν αθέατα, καθώς ενεδρεύουν για να πετύχουν τη λεία τους. 


Αναφέρουμε ορισμένες περιπτώσεις. Ζώα στη θάλασσα και στη ξηρά, όπως ο χαμαιλέων, οι σαύρες, σουπιές, χταπόδια έχουν την ικανότητα του καμουφλάζ. Σε μερικά δευτερόλεπτα αλλάζουν χρωματισμό, προσαρμοζόμενα με το χρώμα του δένδρου ή του εδάφους, πάνω στο οποίο βρίσκονται. Αιτία της αλλαγής του χρώματος είναι άλλοτε μεν αναρίθμητα μικροσκοπικά χρωματοφόρα κύτταρα, που ανάλογα με τη συστολή ή διαστολή τους αλλάζουν χρώμα, άλλοτε δε χρωστικές εκκρίσεις, όπως σε ορισμένες πεταλούδες, που προκαλούν τη μαργαριταρένια ή μεταλλική όψη με τις εναλλασσόμενες ανταύγειες ανάλογα με το φωτισμό.

Οι πεταλούδες, τα ιπτάμενα αυτά κοσμήματα. Εξωτικά όντα της ζούγκλας της Ιαπωνίας ή της Ν. Γουινέας που μερικές έχουν μήκος 30 εκατοστά. Στολισμένες υπέροχα μ’ ένα μωσαϊκό χρωμάτων της ίριδας, με εκθαμβωτικές ποικιλίες, ρουφούν το νέκταρ των λουλουδιών. Μερικές απ’ αυτές είναι κοσμοπολίτικες, μεταναστεύουν κατά εκατομμύρια και διανύουν χιλιάδες χιλιόμετρα, όπως το είδος Vanessa Cardui.
Ο λογικός άνθρωπος όσο προοδεύει σε πείρα και γνώσεις τόσο καλύτερες και πιο καλαίσθητες κατοικίες κατασκευάζει. Όμως τα άλογα ζώα εξ αρχής και αμετάβλητα κατασκευάζουν φωλιές τέλειες, στερεές, ασφαλείς και προνοούν, ώστε μόλις εκκολαφθούν τα νεογνά τους, να βρουν τροφή.
Πώς γνωρίζουν ανώτερα μαθηματικά, το διαφορικό και ολοκληρωτικό λογισμό; Το ζώο ούτε σκέπτεται, ούτε προφητεύει, ούτε έχει συνείδηση. Άλλος γνωρίζει και προνοεί, δίνοντας σ’ αυτό τη δύναμη να ενεργεί σκόπιμα και να κατασκευάζει αριστουργήματα.
Πίσω από το χαλαρό φλοιό του δένδρου βρίσκονται κρυμμένα πέντε χωριστά πήλινα δοχεία, σε μέγεθος κερασιού το καθένα. Τα έφτιαξε η αγγειοπλάστης - σφήκα για τους απογόνους της. Η εξωτερική επιφάνεια του δοχείου είναι ανώμαλη, αλλά η εσωτερική είναι ομαλή. Με πηλό και σάλιο από το στόμα της κατασκευάζει τις βαθουλωτές αυτές σφαίρες, δημιουργώντας στην κορυφή ένα στόμιο.

Στη συνέχεια, για να αποθηκεύσει φρέσκια τροφή, παραλύει με το κεντρί της μικρές κάμπιες και τις ρίχνει μέσα σε κάθε δοχείο όπου κρέμεται το μοναδικό αυγό της από μια λεπτή κλωστή, που παράγει η ίδια. Μετά, από την άκρη της κοιλιάς της εκκρίνει ένα υγρό, που σκληραίνει αυτή τη κλωστή. Ας σημειωθεί, ότι για τα θηλυκά, οι κάμπιες που χρησιμεύουν ως τροφή, είναι περισσότερες από ό,τι για τα αρσενικά, διότι η ζωή της θηλυκιάς προνύμφης κρατάει 1-2 μέρες περισσότερο.
Πώς όμως συμβαίνει η σφήκα να ξέρει, ότι από το αυγό θα βγει θηλυκιά προνύμφη, ώστε να τοποθετεί περισσότερες κάμπιες; Μήπως η σφήκα σκέπτεται; μήπως προφητεύει; Αυτό παραμένει μυστήριο για τους ερευνητές. Έπειτα με ένα σβώλο από πηλό, η σφήκα κλείνει το κάθε δοχείο τελειώνοντας έτσι το έργο της.
Ορισμένα ζώα είναι ιδιαίτερα αξιοθαύμαστα, για την κατασκευή της φωλιάς τους. Πολύ αξιοπερίεργος είναι ο αμερικάνικος κάστωρ, μοναδικός διπλωματούχος αρχιτέκτονας! Δεκάδες ή και εκατοντάδες κάστορες συναθροίζονται στις όχθες λίμνης ή ποταμού. Εκεί αρχίζουν να κόβουν τα δένδρα με μαθηματική ακρίβεια, σε απόσταση 20 περίπου εκατοστόμετρων από το έδαφος, αλλά κατά τέτοιο τρόπο, ώστε τα δένδρα να πέφτουν προς το μέρος του νερού. Επάνω σ’ αυτά κτίζουν τη φωλιά τους με πηλό, πέτρες και κλαδιά, σχηματίζοντας ολόκληρο συνοικισμό. Κάθε φωλιά έχει περιφέρεια 2 μέτρα περίπου και ύψος ένα μέτρο, μπαίνουν δε και βγαίνουν σ’ αυτήν κολυμπώντας. Το εσωτερικό της φωλιά τους αποτελείται από ένα ή περισσότερα διαμερίσματα.

Το καμουφλάζ, ο μιμητισμός και οι μεταμορφώσεις δεν αποτελούν μια άσκοπη ιδιοτροπία της φύσης.
Δυσμενείς συνθήκες, τρομεροί κίνδυνοι, γηρατειά, πόλεμος και αλληλοεξόντωση, είναι γεγονότα που θέτουν σε δοκιμασία τη ζωή των όντων, που όμως παρόλα αυτά επιβιώνουν  επί χιλιάδες χρόνια χάρις στον παράγοντα: ΠΡΟΝΟΙΑ.
Το καμουφλάζ είναι ένας προστατευτικός μηχανισμός του ζώου για να αποφύγει τον διώκτη εχθρό που καιροφυλακτεί για τη λεία. Η ζωολογία είναι κατάμεστη από παραδείγματα μιμητισμού ή μεταμφιέσεων προκειμένου να διασωθεί η ζωή που κινδυνεύει. Ενδεικτικά αναφέρουμε ελάχιστα:
Εκπληκτική περίπτωση μιμητισμού προστασίας από τους άρπαγες είναι η προνύμφη μιας πεταλούδας που μιμείται την αηδιαστική γεύση της αράχνης που είναι γνωστότατη στα πτηνά. Άλλη μιμείται ένα φύλλο με κηλίδες μούχλας και άλλη πεταλούδα μεταμφιέζεται σ’ ένα πεσμένο άνθος. Η ψυχή Καλλίμη μιμείται τόσο θαυμάσια τα νεκρά φύλλα, ώστε αναπαριστάνει και τους μύκητες που τα καλύπτουν. Άλλη ψυχή, μιμείται διαφορετικό είδος από ό,τι είναι, του οποίου τα πουλιά αποφεύγουν την αηδή οσμή.
Αξιοπαρατήρητο μιμητισμό παρουσιάζει ο Βάκιλλος Ρόσσι. Μοιάζει με κλαδάκια ώστε να περνά απαρατήρητος, όταν μένει ακίνητος και ομοιόχρωμος με το κλαδί. Έτσι προστατεύεται αποτελεσματικά από τα πουλιά που είναι περισσότερο ευαίσθητα στην κίνηση παρά στη μορφή της λείας τους. Ορισμένες ψυχές όπως η Καλλίγων παρουσιάζει στην κοιλιακή όψη, οφθαλμοειδείς κηλίδες που απομιμούνται το κεφάλι κουκουβάγιας. Αυτός ο στολισμός αποτελεί αποτελεσματικό μέσο άμυνας: όταν ξεδιπλώνουν απότομα τις φτερούγες τους, οι ψυχές εκφοβίζουν τα αρπακτικά πουλιά ή ακόμα και εντομοφάγους πιθήκους.
Αξίζει να δει κανείς αυτές τις μεταμορφώσεις όπως παρουσιάζονται στα Μουσεία εκ του φυσικού. Το συμπέρασμα είναι, ότι υπάρχει ένας απεριόριστος αριθμός θαυμαστών κι εκπληκτικών προσαρμογών, όπου τα χρώματα, οι μορφές και η συμπεριφορά συνεργάζονται αρ-μονικά, ώστε ν’ αντιμετωπίζονται οι κίνδυνοι της διαβίωσης.
Ένα παραδείσιο πουλί της Αυστραλίας κατασκευάζει μια φωλιά από χόρτα και στολίζει το εσωτερικό της με άνθη που τα στερεώνει στα τοιχώματα. Έπειτα πολτοποιεί βατόμουρα, φτιάχνει ένα στουπί από φυτικές ίνες, το μουσκεύει στον κοκκινόχρωμο πολτό και βάφει μ’ αυτόν το στήθος του και  τους τοίχους της κατοικίας του και όλα αυτά...για να προσελκύσει το θηλυκό. Ο κόσμος των ζώων δεν παύει να μας καταπλήσσει με τα παράδοξά του.
Χρειάζεται να γραφούν πολλοί τόμοι, για να περιγραφούν τα μυστήρια των τεχνασμάτων της ζωής και λειτουργίας εντόμων, πουλιών και ζώων. Είναι τόσο πολλά, όμως ελάχιστα απ’ αυτά γνωρίζουμε. Τα μυστήρια ως προς τις εκδηλώσεις της ζωής τους, τις μεταναστεύσεις κατά εκατοντάδες εκατομμυρίων, την ομοιοχρωμία, το μιμητισμό, τους μηχανισμούς τους, μας φέρνουν σε απορία και σχετική άγνοια.
Υπάρχει μια πεταλούδα, η Κάλλιμος, που μιμείται απόλυτα ένα νεκρό φύλλο στο χρώμα, τις νευρώσεις, τα σχισμένα άκρα του, κι ακόμα στη μούχλα που προσβάλλει τα νεκρά φύλλα, με τέτοιες λεπτομέρειες, ώστε μόνον ο ειδικός μυκητολόγος να μπορεί να καθορίσει το είδος του μύκητα! Και τούτο, για να εγκαταλείψει ο υποψήφιος εχθρός τη λεία του. Συμβαίνει πάλι ένα ζώο με ζωηρά χρώματα να περπατά ανενόχλητο την ημέρα. Η αηδής γεύση και οσμή του το προστατεύουν από τα πουλιά, που το φτύνουν έστω και αν τους το βάλουμε με τη βία στο ράμφος τους. Τι να πούμε για τις χιλιάδες παρόμοιες περιπτώσεις που υπάρχουν;
Μια ορχιδέα που δεν παράγει νέκταρ, απομιμείται τη μορφή και το χρώμα ορισμένων θηλυκών σφηκών, για να προσελκύσει τ’ αρσενικά και να συζευχθεί μ’ αυτά. Σύζευξη μάταιη, αλλά κατά την είσοδο του αρσενικού η γύρις της ορχιδέας κολλάει στο χιτινώδες περίβλημά του και θα την μεταφέρει σ’ ένα άλλο άνθος, που θα γονιμοποιηθεί πραγ-ματικά.
Και να σκεφθεί κανείς πως η έκπληξη μεγαλώνει αφάνταστα, όταν μελετά τον κόσμο των μικροσκοπικών όντων, γιατί ο πλούτος των μορφών του μικρόκοσμου είναι πολύ μεγαλύτερος παρά στον μακρόκοσμο. Η πανίδα και η χλωρίδα του πλανήτη μας συνεχώς ερευνάται, γιατί συνεχώς ανακαλύπτονται νέα είδη.

Ο κηπουρός...
 
Άλλο περίεργο παράδειγμα: Ένα μικρό πουλί της Αυστραλίας, το αρσενικό, μεταχειρίζεται διάφορα τεχνάσματα για να ελκύσει το θηλυκό. Καθαρίζει καλά ένα μέρος, κατασκευάζει μικρή καλύβα στολίζοντάς την ποικιλοτρόπως, στην είσοδό της αποτρέπει κάθε βλάστηση και την φτιάχνει σε ένα είδος κήπου με κομμένα άνθη, διάφορα όστρακα, λαμπερά πετραδάκια και άλλα ασυνήθιστα αντικείμενα που μπορεί να βρει τριγύρω: παλιά φυσίγγια, κόκαλα προβάτων κλπ. Εκεί ο κηπουρός εγκαθίσταται μόνιμα, πηγαινοέρχεται εκθέτοντας τα αντικείμενα της συλλογής του και μεταβάλλοντας συχνά τη διάταξή τους. Το τέχνασμα πετυχαίνει γιατί τραβάει την προσοχή των θηλυκών και ένα απ’ αυτά συναντά τον ιδιοκτήτη των τόσων θαυμαστών εκθεμάτων. Άλλοτε η έλξη αυτή πετυχαίνει με την εξαπόλυση μιας οσμηράς ουσίας, άλλοτε με ένα φωτεινό σήμα, (περίπτωση της πυγολαμπίδας), ενώ άλλο αμερικάνικο έντομο: η Φ ω τ ε ι ν ή  π υ ρ α λ ί δ α  εκπέμπει μια λάμψη κάθε έξη δευτερόλεπτα  καθώς φτερουγίζει και το θηλυκό που ανταποκρίνεται, απαντά από το έδαφος με το δικό του φως δυο δευτερόλεπτα μετά το σήμα του αρσενικού.
Άλλα πάλι θαλασσινά σκουλήκια η θηλυκιά Ο δ ο ν τ ο σ υ λ λ ί ς διαγράφει στην επιφάνεια της θάλασσας φωτεινούς κύκλους. Είναι κι αυτό σήμα για τον βαθύτερα κολυμβώντα άρρενα που σπεύδει τότε αμέσως προς αυτή. Το ζευγάρωμα επιτυγχάνεται στα μεν πτηνά με άσματα πολύπλοκης συχνότητας, (γουργουρίσματα, χορούς, λικνίσματα, ξετίναγμα των φτερών) στα δε νυκτόβια έντομα και με την όσφρηση.
Οι τρόποι του δελεασμού πραγματικά είναι άπειροι και εντυπωσιακοί, όπως η προσφορά ενός «γαμήλιου δώρου». Το δίπτερο αρσενικό έντομο ε μ π ι δ ί δ η ς προσφέρει στο θηλυκό ένα άλλο διαφορετικό έντομο εμποτισμένο με το σάλιο του, ή ένα πέταλο άνθους. Η λεία καταβροχθίζεται και ακολουθεί η σύζευξη.
Αυτές οι προσφορές δώρων δεν είναι σπάνιες μεταξύ των πουλιών. Ας σημειωθεί εδώ, ότι τα ζώα  ασκούν τη γεννητική τους λειτουργία μόνο σε μια ορισμένη εποχή του χρόνου πλην μερικών εξαιρέσεων.
Οι φυσιοδίφες ξέρουν, ότι τα παρδαλά χρώματα που στολίζουν τα πουλιά και άλλα όντα, καθώς οι ασυνήθιστες κραυγές και οι ιδιόρρυθμες κινήσεις τους παίζουν σπουδαίο ρόλο στην επιτέλεση του κύκλου της ζωής τους. Αν και τα πειράματα πολλαπλασιάζονται από τους ερευνητές, υπάρχουν χιλιάδες περιπτώσεων, που δεν έχουν ερμηνευτεί.

Τεμπελιά - ανεμελιά - πονηριά;
Το ενδιαφέρον των ζώων δεν περιορίζεται μόνο πώς να λύνουν δύσκολα μαθηματικά προβλήματα, αλλά και πώς να αντιμετωπίζουν δυσκολίες που απαιτούν κάποια “εξυπνάδα” ή πονηριά.
Ο σ ί λ ο υ ρ ο ς, ένα ψάρι που ζει στα γλυκά νερά ασχολείται πώς θα μπορέσει χωρίς κόπο να συλλάβει την τροφή του. Χώνεται λοιπόν μέσα στο βούρκο και αφήνει έξω μόνο τα μουστάκια του. Τα μικρά ψάρια ξεγελιούνται και τα νομίζουν για σκουλήκια. Προσπαθώντας λοιπόν να καταβροχθίσουν τα μουστάκια του σίλουρου καταβροχθίζονται από εκείνον.
Ο μ υ ρ μ η κ ο λ έ ω ν, μικρό ζώο που θέλει να του έρχεται το φαγητό στο στόμα χωρίς κόπο, σκάβει ένα λάκκο τον οποίο στρώνει στις πλευρές γύρω-γύρω με άμμο. Όταν προετοιμαστεί έτσι, ξαπλώνει στο κέ-ντρο, σκεπάζεται με άμμο και περιμένει τα θύματά του. Τα ανύποπτα μυρμήγκια αναζητώντας την τροφή τους φθάνουν στο χείλος του λάκ-κου, όπου με πολύ όρεξη τα περιμένει ο πανούργος μυρμηκολέων. Μερικά όμως μόλις αντιληφθούν τον κίνδυνο προσπαθούν να ξεφύγουν, αλλά δεν το κατορθώνουν γιατί το πονηρό ζώο με το κεφάλι του, που μοιάζει σαν φτυάρι, τους ρίχνει “φτυαριές” από άμμο, ώστε τα μυρμήγκια ζαλισμένα και τσακισμένα υποκύπτουν.
Μια παράξενη ακρίδα της Αφρικής κρέμεται από ένα κλαδί, ανοίγοντας τα ασπροκόκκινα φτερά της σαν βεντάλια με τόση τέχνη, ώστε καθένας νομίζει πως πρόκειται για ένα αθώο και ωραίο άνθος. Τα πόδια της εφοδιασμένα με πριονωτά δόντια έχουν υποπράσινο χρώμα, σαν φύλλα. Τι ευκαιρία για τις πεταλούδες, που ζητούν τα ωραία λουλούδια για να ρουφήξουν το νέκταρ τους! Αλλά και τι ευκαιρία για το πονηρό αυτό ζώο, που μόλις το πλησιάζουν, τις κατακομματιάζει με τα πριονωτά  του πόδια.
Πόσων ειδών τεχνάσματα και «πονηριές» συμβαίνουν στη φύση! Όλα αυτά βέβαια τα είπαμε, όχι για να μιμηθούμε την πονηριά τους, που αν θέλουμε να συγκριθούμε με αυτά, ασφαλώς θα τα ξεπεράσουμε. Κάναμε λάθος μιλώντας για δόλο στη φύση, γιατί θελήσαμε να κρίνουμε τα ζώα με ανθρώπινα μέτρα. Αυτό όμως δεν είναι σωστό. Στα άλογα ζώα είναι άγνωστες  οι έννοιες  δικαιοσύνη και αδικία, αλήθεια και ψέμα. Γι’ αυτά μπορεί να γίνει λόγος μόνον μεταξύ των ανθρώπων που έχουν λογική, είναι ελεύθερες προσωπικότητες και μπορούν να κρίνουν κάθε πράξη τους.
Τα έμβια όντα είναι προικισμένα από τη Σοφία, έτσι που να εξασφαλίζεται η διατήρησή τους στη γη.
 
 
ΠΗΓΗ :   Επιστολη


ΤΥΧΗ "Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ? ( #7 ) .

 
 
 

  Το ιδιότροπο και ατίθασο στοιχείο της φύσης που αψηφά το φυσικό νόμο

Όλα τα φυσικά σώματα στερεά, υγρά, αέρια αντικείμενα όταν θερμαίνονται, διαστέλλονται και όταν ψύχονται συστέλλονται.

Εν τούτοις στο νερό συμβαίνει το αντίθετο σε ορισμένη  θερμοκρασία και τούτο ενέχει σπουδαία σκοπιμότητα. 

Το νερό γίνεται πυκνότερο - βαρύτερο (όχι στους 0 βαθμούς Κελσίου) αλλά στους 40 C άνω του μηδενός. Οπότε σαν βαρύτερο πέφτει κάτω στον πυθμένα των ποταμών και θαλασσών. Έτσι όταν κατέρχεται η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας στους μηδέν βαθμούς παγώνει μόνο η επιφάνεια του νερού και ο πάγος που έχει ειδικό βάρος 0,92 (δηλαδή είναι ελαφρότερος από το νερό) επιπλέει.

Όταν παγώσουν οι ποταμοί, οι λίμνες και οι θάλασσες, σχηματίζεται μια κρούστα πάγου που επιπλέει στην επιφάνεια χωρίς να βυθίζεται.

Εάν δεν συνέβαινε αυτό, τότε αλληλοδιαδοχικά οι κρούστες του πάγου θα βυθίζονταν και θα σκέπαζαν από τον πυθμένα μέχρι την πάνω επιφάνεια τα νερά. Θα έμεναν όλα παγωμένα. Οι ηλιακές ακτίνες δεν θα εισχωρούσαν ως το βάθος, για να λιώσουν αυτά τα στρώματα του πάγου.

Έτσι τα ψάρια δεν θα μπορούσαν να ζήσουν, θα καταστρέφονταν. Λίμνες, θάλασσες, ποταμοί όλα παγωμένα. Οι παγετώνες των πόλων θα επεκτείνονταν μέχρι τη διακεκαυμένη ζώνη την οποία θα σκέπαζαν εξ ολοκλήρου. Τα δένδρα θα καίγονταν από τον πάγο, τα ζώα θα εύρισκαν οικτρό θάνατο, ο δε άνθρωπος ύστερα απ’ αυτά παρ’ όλη την τεχνολογία του δεν θα μπορούσε να λιώσει το στρώμα των πάγων και συνεπώς δεν θα μπορούσε να επιζήσει.

Αυτή η ευεργετική επανάσταση του νερού στο Φυσικό Νόμο, είναι δυνατόν να είναι έργο τυχαίας σύμπτωσης;

Τέλος για ποια πράγματα του κόσμου να μιλήσουμε, που περικλείουν τόσες σκοπιμότητες και υποκρύπτουν άλλες τόσες ωφέλειες και ομορφιές φανερές και αφανείς, γνωστές και άγνωστες; Για την ποικιλία των ανέμων; Για τη θαλάσσια αύρα ή την απόγεια (κατεβατό) από την ξηρά προς την παραλία; Για την υγρασία, τα σύννεφα, τη βροχή, τις αστραπές, τις βροντές, τον ατμοσφαιρικό ηλεκτρισμό, για το καλλιτέχνημα ιδιαίτερα του ουράνιου τόξου...; κ.ά.

Ξεφυλλίστε ένα βιβλίο φυσικής του Γυμνασίου, μελετήστε το... και θα θαυμάσετε.
 
 
ΠΗΓΗ :  Επιστολη
 

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

ΤΥΧΗ "Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ? (#6) .

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

ΤΥΧΗ Ή ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ; - Μπροστά σε μερικά ΕΑΝ....ΕΑΝ....

από το αμέτρητο πλήθος τους! 

Απλές συμπτώσεις;

Εάν μας έλεγε κάποιος, ότι πάνω στο κεφάλι μας υπάρχει βάρος που ζυγίζει 280 κιλά, θα το θεωρούσαμε αστείο. Και όμως είναι αλήθεια. Η επιστήμη της Μετεωρολογίας που εξετάζει τα σύννεφα, το χιόνι, τη δροσιά, την ομίχλη, τους ανέμους, την βροχή κλπ., έχει να μας παρουσιάσει πάμπολλα θαυμάσια της δημιουργίας, για τα οποία δεν επιτρέπει ο χώρος να τα αναφέρουμε. 
Στη συνέχεια θ’ αναφερθούμε μόνο στην ατμοσφαιρική πίεση. Όπως εκατομμύρια ζώα και φυτά ζουν μέσα σε λίμνες και ωκεανούς, έτσι κι εμείς οι άνθρωποι ζούμε σ’ ένα απέραντο ωκεανό, όχι από νερό, αλλά από αέρα που λέγεται ατμόσφαιρα και περιβάλλει ολόκληρο τον πλανήτη μας.
Αυτός ο αέρινος ωκεανός στον πυθμένα του οποίου κατοικούμε, έχει ύψος 800-1000 χιλιόμετρα. Ο αέρας όμως είναι ύλη που έχει βάρος. Έτσι ένα κυβικό μέτρο αέρα ζυγίζει 1293 γραμμάρια και όλα όσα βρίσκονται πάνω στη γη πιέζονται από τον υπάρχοντα αέρα. Αυτή η πίεση ονομάζεται από την επιστήμη ατμοσφαιρική πίεση.
Βρήκαν λοιπόν, ότι ο αέρας αυτός που πιέζει όχι μόνο το κεφάλι αλλά και όλο το σώμα έχει βάρος 280 κιλών χωρίς φυσικά να το καταλαβαίνουμε. Κι εδώ είναι κάτι άλλο θαυμαστό: μέσα στον οργανισμό των ζώων των φυτών και του ανθρώπου, δημιουργούνται εσωτερικές πιέσεις οι οποίες καταλήγουν στην επιφάνεια του δέρματος, ισοφαρίζοντας την εξωτερική ατμοσφαιρική πίεση, ώστε όλες οι λειτουργίες να γίνονται κανονικά.
Εάν δεν υπήρχε η πίεση του αέρα, τότε οι εσωτερικές πιέσεις θα έσπαζαν τις αρτηρίες και φλέβες και ακόμα δεν θα έμπαινε ο αέρας στους πνεύμονες με συνέπεια το θάνατο. Και η πίεση του αέρα εάν ήταν μικρότερη ή μεγαλύτερη από ό,τι είναι τώρα: στη μεν πρώτη περίπτωση θα έσπαζαν τα τριχοειδή αγγεία και θα είχαμε αιμορραγία - θάνατο. Τον κίνδυνο αυτό διατρέχουν οι αεροπόροι, που ανεβαίνουν ψηλά, όπου η πίεση μικραίνει και γι’ αυτό παίρνουν διάφορα προφυλακτικά μέτρα.
Στη δεύτερη περίπτωση (της μεγαλύτερης πίεσης από την κανονική) ο οργανισμός θα πιεζόταν πολύ, οπότε θα σταματούσαν ορισμένες λειτουργίες και ο άνθρωπος θα πέθαινε. Κάτι τέτοιο συμβαίνει μ’ κείνους, που κατεβαίνουν βαθιά στη θάλασσα. Πιέζονται από παντού από το πολύ νερό, που τους περιβάλλει και παθαίνουν αιμορραγία στον εγκέφαλο.
Εάν δεν υπήρχε η ατμόσφαιρα, τη νύχτα η θερμοκρασία στη γη θα έπεφτε πολύ κάτω από το μηδέν, οι περισσότεροι ζωντανοί οργανισμοί θα καταστρέφονταν από το κρύο και ο πλανήτης μας θα παρουσίαζε τη νεκρή όψη που δείχνει η σελήνη. Γιατί επάνω στη σελήνη επειδή δεν υπάρχει ατμόσφαιρα, η θερμοκρασία την ημέρα ανεβαίνει 135ο και το βράδυ πέφτει στους 150 βαθμούς κάτω από το μηδέν! Η ατμόσφαιρα λοιπόν σαν ένα μάλλινο ρούχο συγκρατεί τη θερμότητα και δεν την αφήνει να φύγει προς τα έξω, οπότε δεν ψύχεται η γη μας.
Μα δεν θα τελειώσουμε ποτέ με αυτά τα εάν και αν... γιατί όσο ερευνούμε βαθύτερα τα θαυμάσια και τα μυστικά της φύσης τόσο καθαρότερα διακρίνουμε αλυσιδωτή, πολύπλευρη, πολύεδρη τη σκοπιμότητα, την πρόνοια, τη σοφία. Εάν εμπρός στα τόσα θαυμάσια που παρουσιάζει η υλική δημιουργία, μένει κανείς αδιάφορος, απροβλημάτιστος, δεν είναι άξιος συμπάθειας;
Έχουμε ακούσει, ότι όταν πολλοί υδρατμοί παραμένουν στην ατμόσφαιρα δημιουργείται υγρασία η οποία βλάπτει τον οργανισμό μας.
Παρ’ όλα αυτά η υγρασία και οι υδρατμοί χρειάζονται πάρα πολύ. Θα αναφερθούν μερικοί από τους γνωστούς σκοπούς που εκπληρώνει η υγρασία, γιατί θα υπάρχουν και άλλοι τους οποίους δεν τους ανακάλυψε ακόμα η επιστήμη.
• Εάν δεν υπήρχαν οι υδρατμοί στην ατμόσφαιρα, η περισσότερη θερμότητα θα έφευγε προς το διάστημα, η γη θα εψύχετο και κάθε ζωή θα καταστραφόταν.
• Εάν η ατμόσφαιρα ήταν τελείως ξηρή, η εξάτμιση του σώματός μας θα ήταν μεγαλύτερη (δηλ. ο ιδρώτας), η θερμοκρασία μας θα έπεφτε πάρα πολύ, η αναπνοή μας θα γινόταν γρηγορότερη, το δέρμα μας θα ξεραινόταν, οι αϋπνίες θα ήταν επίμονες, οι νευρικές εκδηλώσεις πολύ δυνατές και τέλος θα ερχόταν ο θάνατος.
Αν...  θα σταματούσε η δρόσος που είναι τόσο ευεργετική στα χωράφια, στο φυτικό κόσμο,
• Εάν σταματούσε η εξάτμιση και επομένως εάν η ατμόσφαιρα δεν είχε υδρατμούς, θα σταματούσαν οι βροχές, γιατί δεν θα υπήρχαν σύννεφα. Θα σταματούσαν τα χιόνια και επομένως δεν θα υπήρχαν ποτάμια και λίμνες και άρα θα έπαυε η θαυμαστή κυκλοφορία του νερού.
Έτσι λοιπόν χωρίς εξάτμιση και υγρασία θα ξεραίνονταν τα δάση, θα έπαυαν να καλλιεργούνται αγροί και χωράφια. Αλλά αφού θα έπαυαν να υπάρχουν φυτά, δεν θα ζούσαν τα πολυάριθμα ζώα και κατά συνέπεια δεν θα ζούσε ο άνθρωπος.
Η εξάτμιση λοιπόν και η υγρασία έχουν σπουδαιότατο προορισμό.
Ερχόμαστε τώρα σε μια σημαντική ένωση του άνθρακα. Ο άνθρακας ενώνεται με το οξυγόνο και δίνει δύο ενώσεις που είναι και τα δύο αέρια. Το ένα είναι μονοξείδιο του άνθρακα(CO) και το άλλο διοξείδιο του άνθρακα (CO2).
Το μονοξείδιο του άνθρακα είναι δηλητηριώδες. Όταν το αναπνέουμε εισέρχεται στους πνεύμονες, δεσμεύει την αιμοσφαιρίνη του αίματος, έτσι ώστε να μη μπορεί να προσλάβει το οξυγόνο, που έχει ανάγκη ο οργανισμός να ζήσει. Ο θάνατος επέρχεται γρήγορα. Το μονοξείδιο του άνθρακα παράγεται όταν ο άνθρακας καίγεται ατελώς, δηλ. μέσα σε ατμόσφαιρα που περιέχει λίγο οξυγόνο. Παράγεται επίσης μαζί με άλλα αέρια, από τη λειτουργία μηχανών εσωτερικής καύσης, από τα αυτοκίνητα, από τις καπνοδόχους εργοστασίων, πλοίων, σπιτιών κ.ά. Αυτή όμως η συσσώρευση του μονοξειδίου είναι επικίνδυνη να δηλητηριάσει ανθρώπους και ζώα.
Η Πρόνοια όμως προκαθόρισε έτσι ώστε το CO να μη μπορεί να παραμένει ελεύθερο για πολύ. Του έδωσε την τάση να ενώνεται με το οξυγόνο και να παράγει το διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο όχι μόνο δεν είναι βλαβερό με την αναλογία που βρίσκεται στην ατμόσφαιρα, αλλά είναι απαραίτητο- όπως θα δούμε πιο κάτω- για να διατηρηθεί η ζωή στον πλανήτη μας.
Το διοξείδιο του άνθρακα, αέριο και αυτό, παράγεται όταν καίγεται ο άνθρακας μέσα σε ατμόσφαιρα με άφθονο οξυγόνο. Δεν είναι δηλητηριώδες, αλλά όταν υπάρχει στον αέρα σε περιεκτικότητα άνω του 3% επιφέρει δύσπνοια, λιποθυμία και τελικά το θάνατο.
Τι γίνεται λοιπόν τώρα και μ’ αυτό το πρόβλημα; αν δηλαδή σκεφθούμε ότι παράγονται τεράστιες ποσότητες CO2 από την αναπνοή των αναρίθμητων οργανισμών που ζουν στη γη, από τη σήψη των διαφόρων ζωικών και φυτικών οργανισμών, από την καύση του άνθρακα τον οποίο χρησιμοποιούν οι βιομηχανίες, τα τραίνα, τα εργοστάσια κλπ. Νέος θανάσιμος κίνδυνος για τη συνέχιση της ζωής των έμβιων όντων. Παρά ταύτα η καταστροφή δεν επέρχεται!

Αλλά και κάτι άλλο, το βλαβερό διοξείδιο του άνθρακα πρέπει να βρίσκεται στον αέρα σε μια ελάχιστη και ορισμένη ποσότητα (όπως λένε οι ειδικοί) γιατί αλλιώς θα κινδυνεύαμε να πεθάνουμε από ένα είδος ασφυξίας που λέγεται «ακαπνία».
Η ανάλυση του αέρα δείχνει, ότι το CO2 παραμένει σε μια σταθερή αναλογία 0,0003%. Μα πώς διατηρείται επί χιλιετίες σταθερή αυτή η αναλογία; (Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη)
Ένας καινούργιος παράγοντας αναφαίνεται επί σκηνής για να δώσει μια σοφή λύση. Ο παράγοντας αυτός είναι η χλωροφύλλη που βρίσκεται στα πράσινα μέρη των φυτών που για το ρόλο της γράψαμε σε άλλο μέρος του βιβλίου.
ΑΝ η δύναμη της βαρύτητας ήταν 2% πιο μικρή από ότι είναι, η Γη θα ήταν σκεπασμένη από αιώνιους πάγους. Αν πάλι ήταν 2% πιο μεγάλη, η Γη θα ήταν τόσο κοντά στον ήλιο, που όλη της η επιφάνεια θα ήταν μια  υπερθερμαινόμενη έρημος.
Ποιος τακτοποίησε τα πράγματα με τόση ακρίβεια, ώστε η έλξη(βαρύτητα) να είναι τόση όση χρειάζεται για την ύπαρξη, διατήρηση, και αύξηση της ζωής επάνω στον πλανήτη μας;
Ο ΗΛΙΟΣ που μας δίνει ζωή, έχει στην επιφάνειά του θερμοκρασία 6000 βαθμούς Κελσίου περίπου (στο εσωτερικό του έχει 15 εκατομμύρια βαθμούς!) αλλά η γη μας βρίσκεται ακριβώς όσο χρειάζεται και όχι παραπάνω.
Εάν ο ήλιος μας έστελνε λιγότερη θερμότητα θα ξεπαγιάζαμε.

Και εάν μας έδινε κάπως παραπάνω, θα ψηνόμασταν. «Σύμπτωση ή σκοπιμότητα;». Μα είναι ολοφάνερο ότι και στην περίπτωση αυτή «οι δεκάρες είναι φτιαχτές».

Από ποιόν;
Πώς;
Ποιος πρόλαβε μια τέτοια εύτακτη διακόσμηση, τάξη και ρυθμό;
Η ΚΛΙΣΗ της γης με τη γωνία των 23ο μας δίνει τις 4 εποχές του έτους.
Εάν δεν είχε αυτή την κλίση, ατμοί από τους ωκεανούς θα μετακινούντο προς βορρά και προς νότο, στοιβάζοντας έτσι παγόβουνα, που θα είχαν την έκταση ολόκληρων ηπείρων, τα οποία δεν θα έλιωναν ποτέ.
Εάν η σελήνη βρισκόταν λίγο μακρύτερα από όσο είναι σήμερα, οι παλίρροιες θα ήταν τόσο μεγάλες, ώστε δυο φορές τη μέρα κάθε ήπειρος θα κατακλυζόταν από τα νερά, και τότε τα βουνά γρήγορα θα είχαν εξαφανισθεί και ζωή δεν θα υπήρχε.
Εάν η ατμόσφαιρα ήταν ακόμα αραιότερη, μερικοί από τους διάττοντες αστέρες, που τώρα κατά εκατομμύρια εξαερώνονται (καίγονται) κάθε μέρα μακριά μας, θα έπεφταν πάνω στη γη δημιουργώντας παντού πυρκαγιές. Οι διάττοντες αστέρες είναι συνήθως μερικά γραμμάρια ύλης (που προέρχονται από κομήτες), προστρίβονται στην ατμόσφαιρα και τη νύκτα στον ουρανό φαίνονται σαν φωτεινή γραμμή που λάμπει για λίγο. Σε μια νύχτα πέφτουν δεκάδες χιλιάδες διάττοντες κατά τους αστρονόμους και σ’ ένα χρόνο κάπου εκατό δισεκατομμύρια!
Σε ύψος 40 χιλιομέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, υπάρχει ένα λεπτό στρώμα από όζον (το όζον Ο3 είναι - ας πούμε- συμπυκνωμένο οξυγόνο). Τα 2/3 της ακτινοβολίας του ήλιου απορροφώνται από το προστατευτικό στρώμα του όζοντος.
Εάν δεν συνέβαινε τούτο, τότε οι υπεριώδεις- κοσμικές ακτινοβολίες θα μας καψάλιζαν. Το ανθρώπινο γένος θα εξέλιπε και ένα απέραντο νεκροταφείο θα σκέπαζε όλους εκείνους τους τόπους, στους οποίους σήμερα αναπτύσσεται και ανθεί η ζωή.
Είναι άραγε μεγάλο το ποσοστό του όζοντος; Απλούστατα 0,03%! Αξίζει να προσέξουμε το γεγονός, ότι η μικρή αυτή ποσότητα διατηρείται σταθερή χάρη σε μια ρυθμιστική ισορρόπηση, που υπάρχει μέσα στη φύση, ώστε να διατηρείται η αναλογία 0,03%.
Αν αυτή η αναλογία του όζοντος μεταβαλλόταν τότε -λένε οι ειδικοί- θα εξαφανιζόταν κάθε μορφή ζωής στη γη.
 
 
ΠΗΓΗ  :  Επιστολη

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

ΤΥΧΗ "Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ? ( #5 ) .

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

ΤΥΧΗ Ή ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ; - Μεγάλοι επιστήμονες απορρίπτουν την τύχη.

Στην εποχή μας, η ημιμάθεια και η ανευθυνότητα έχουν γίνει της μόδας. Ο καθένας κάνει τον παντογνώστη. Κι αν έτυχε να βγάλει το Γυμνάσιο ή να γραφτεί και στο Πανεπιστήμιο, τότε είναι που δεν τον πιάνεις πουθενά. Χρησιμοποιώντας πολλές φορές ένα λεξιλόγιο ακαταλαβίστικο και μισό-επιστημονικό, εκφράζει γνώμες λαθεμένες και καταλήγει σε συμπεράσματα αντιεπιστημονικά. Έτσι αποφαίνεται χωρίς να δέχεται αντίρρηση, ότι ο άνθρωπος προέρχεται από... τον πίθηκο και ότι το Θεό τον έφτιαξαν... οι παπάδες!
 

Απόδειξη την αμάθειάς του είναι ότι ταυτίζει τον εαυτό του με τα ζώα και το Ευαγγέλιο με του παπάδες! Αλλά, όσο δε μπορεί να ξεχωρίσει αυτό τα απλά πράγματα είναι αδύνατο να βγει από το βάλτο της σύγχυσης και να πατήσει στο στέρεο έδαφος της Αλήθειας.

Εάν όμως εσύ ενδιαφέρεσαι ειλικρινά να γνωρίσεις την Αλήθεια, αυτά που γράφονται εδώ θα σε βοηθήσουν στην έρευνά σου και η ώρα που θα διαθέσεις να τα διαβάσεις, δεν θα πάει χαμένη.

Το ερώτημα, ποιος έκανε τούτο ή εκείνο είναι ένα ερώτημα με το οποίο μας έχει διαπαιδαγωγήσει το περιβάλλον της Φύσης. Πράγματι, το κάθε ον που ζει και κινείται στον κόσμο, έχει προηγούμενο ένα άλλο ον στο οποίο χρωστάει την ύπαρξή του και δίχως το οποίο δεν θα υπήρχε. Τούτο το προηγούμενο γεγονός ονομάζουμε αιτία. Π.χ. Εγώ υπάρχω επειδή προηγουμένως υπήρξε ο πατέρας μου και η μητέρα μου. Ο πατέρας μου υπήρξε επειδή πριν απ’ αυτόν υπήρξαν δύο άλλοι άνθρωποι, οι γονείς του. Ή ακόμα, υπάρχει ένα τραπέζι επειδή υπήρξαν δένδρα και υλοτόμοι και ξυλουργοί κ.ο.κ.

Έχουμε παιδαγωγηθεί από το περιβάλλον μας να ζητάμε για κάθε τι την αιτία του, που βρίσκουμε έξω απ’ αυτό. Στην απέραντη λοιπόν, αλυσίδα των όντων- αιτιατών και αιτίων- φθάνουμε στο Θεό, την πρώτη αιτία και παιδαγωγημένοι καθώς είμαστε από το περιβάλλον, ρωτάμε και για το πρώτο αυτό αίτιο. «Ποιος το έκανε;».
Η απάντηση είναι ότι το πρώτο αίτιο- ο Θεός- έχει την αιτία της ύπαρξής Του μέσα στον Εαυτό Του, είναι CAUSA SUI, (κάουζα σούι) δηλαδή: Αυτός αιτία Εαυτού. Αυτοαίτιος.
Στην απάντηση αυτή οι αθεϊστές φιλόσοφοι χαμογελούν ειρωνικά για τούτη την αλλόκοτη έννοια του Αυτοαίτιου που προβάλλουμε. Όμως η ειρωνεία αυτή στρέφεται σε βάρος τους, επειδή ενώ από τη μία αρνούνται το Αυτοαίτιο για το Θεό, από την άλλη παραδέχονται αυτό, για την υλοενέργεια. Επειδή άλλο είναι, παρά Αυτοαίτιο, η υλοενέργεια που δέχονται σαν αιώνια και μοναδική πηγή του παντός;
Παραδέχονται ασυνείδητα το Αυτοαίτιο για την υλοενέργεια, ενώ χλευάζουν την ίδια έννοια όταν αναφέρεται στην πίστη σε Δημιουργό Θεό. Οπουδήποτε, λοιπόν, και φύγει ο άνθρωπος έξω από το Θεό, δεν θα μπορέσει ν’ απαλλαγεί από το Αυτοαίτιο, είτε το ομολογήσει είτε όχι! Και στους δύο δίσκους της πλάστιγγας, είτε στο Θεό, είτε στην υλοενέργεια, βρίσκουμε κατ’ ανάγκη το Αυτοαίτιο.
Εκείνοι που πιστεύουν στο Θεό έχουν το πλεονέκτημα ότι στηρίζονται σε αυθύπαρκτο πνεύμα, σαν αιτία του παντός, γι’ αυτό και μπορούν να εξηγήσουν λογικά και αβίαστα την αυστηρή μονοκρατία της σκέψης που επικρατεί στο Σύμπαν, με τη μορφή ενιαίων και σοφών νόμων, ενώ οι υλιστές, αρνούμενοι το Δημιουργό, αναγκάζονται να καταπίνουν ογκόλιθους παραλογισμών και εναντιώσεων προς τα πράγματα. Λένε δηλαδή, ότι το Σύμπαν έγινε στην τύχη. Επίσης, λένε ότι η ύλη γέννησε τον άνθρωπο, μολονότι ο άνθρωπος την υποτάσσει καθημερινά για την εξυπηρέτησή του. Λένε ότι η ύλη έδωσε στον άνθρωπο συνείδηση και ελευθερία, μολονότι αυτή η ίδια δεν έχει, ούτε το ένα ούτε το άλλο. Επίσης ότι παρατηρήθηκε μεταμορφισμός από το ένα ζωικό είδος στο άλλο, μολονότι το πείραμα διαψεύδει αυτή τη θεωρία.
Αυτό το νόημα εκφράζει η αλήθεια της Βίβλου, ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο «εξ εαυτού»: δηλαδή όχι από δημιουργία που προϋπήρχε. Ο κόσμος βγήκε από το Θεό, δεν είναι ο Θεός αλλά είναι έργο του Θεού. Ο Θεός δημιούργησε το Σύμπαν.
Έλα λίγο να φανταστούμε πώς έγινε ένα σπίτι, ας πούμε, μικρό και ταπεινό, στην τύχη.
Φύσηξε ο αγέρας, λεει, μια μπουλντόζα απ’ το γκαράζ και την πήγε στο οικόπεδο. Μια μπουλντόζα- ένα εκσκαφέα που έγινε στην τύχη... Και πήρε μπρος στην τύχη η μπουλντόζα, κι έσκαψε, έσκαψε στην τύχη και, δες, άνοιξε τα θεμέλια σ’ ένα ωραίο σχέδιο.
Ύστερα, λεει, φύσηξε άλλος αγέρας κι άρπαξε απ’ τη Χαλκίδα σακιά με τσιμέντο (έτοιμα) και μια μπετονιέρα (έτοιμη κι αυτή) κι ήρθε κι έριχνε, τα «μπετά» στις σιδερένιες κολώνες, που είχαν στο μεταξύ φυτρώσει, εκεί που έπρεπε, στην τύχη...
‘Έτσι, ρίχτηκαν όλα τα τσιμέντα... Κι ύστερα άλλος αγέρας άρπαξε τούβλα (έτοιμα και τούτα) απ’ τη Ραφήνα και τα’ φερε και πήρε να τα βάζει στη θέση τους το ένα επάνω στο άλλο. Μετά είπαν οι λάσπες: δεν πάμε να σοβατίσουμε τα τούβλα; Και πήγαν, και ανέβαιναν και απλώνονταν και κολλούσαν στα τούβλα; Και πήγαν, και ανέβαιναν και απλώνονταν και κολλούσαν στα τούβλα. Με τον ίδιο τρόπο, μη σε κουράζω περισσότερο, ζαλισμένο άνθρωπο, κινήθηκαν έτσι από μόνα τους και πήγαν στο γιαπί τα πατώματα, τα παράθυρα, οι πόρτες, τα μάρμαρα, τα ηλεκτρικά, τα υδραυλικά, τα έπιπλα, τα..., τα,,, και έγινε το σπίτι!! Δηλαδή ούτε ο μεγαλύτερος παραμυθάς και ψεύταρος, ο μακαρίτης ο Μινχάουζεν, ας πούμε.

Αυτόματος ψυκτικός μηχανισμός 
Απ’ τις τόσες εκπληκτικές λειτουργίες που συνθέτουν τη βιολογική μας ύπαρξη, παίρνουμε μία, τη λειτουργία του ιδρώτα.
 

Αποκρουστικό θέμα, θα μου πείτε κι αν μας έλειπε θα’ ταν καλύτερα. Όμως, δεν είναι έτσι. Ο ιδρώτας στα φυσιολογικά του όρια, αποτελεί μέρος της υγείας μας, της ζωής μας, αν θέλετε. Ναι, βέβαια, αν δεν ιδρώναμε καθόλου, θα κινδυνεύαμε να... «καούμε».
 

Έτσι, ακριβώς, είναι. Το σώμα μας είναι μια μηχανή, που συνέχεια υπερθερμαίνεται. Οι τροφές, που τρώμε, δεν είναι άλλο παρά «καύσιμα», που ο οργανισμός μας τα «καίει».
 

Έτσι, ο ανθρώπινος οργανισμός παράγει συνέχεια θερμότητα και ταυτόχρονα, με την άδηλη αναπνοή, αποβάλλει θερμότητα. Μ’ αυτό τον τρόπο, η εσωτερική μας θερμότητα διατηρείται σε φυσιολογικά επίπεδα, δηλ. 360 -370 C.
 

Η εσωτερική αυτή θερμοκρασία, όμως, όταν βρεθούμε σε ειδικές συνθήκες, ανεβαίνει απότομα. Κυριολεκτικά ανάβουμε, όταν η εξωτερική θερμοκρασία ανεβαίνει το καλοκαίρι, όταν κάνουμε κάποια σωματική άσκηση, γυμναστική, κάποια κουραστική εργασία, περπατάμε γρήγορα ή τρέχουμε. Τότε, στην κυριολεξία, μας σώζει... ο ιδρώτας.
 

Σ’ ένα τμήμα του εγκεφάλου μας υπάρχει ένα είδος «θερμοστάτη», θα λέγαμε, το «θερμορυθμιστικό κέντρο».

Είναι το ειδικό για τη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος. Μόλις, λοιπόν, η παραγωγή θερμότητας ξεπερνάει τα φυσιολογικά όρια, το θερμορυθμιστικό κέντρο ξυπνάει αμέσως τους ιδρωτοποιούς αδένες. Αυτοί είναι 3.000.000 περίπου, σπαρμένοι σ’ όλο μας το σώμα, κάτω απ’ το δέρμα μας και καταλήγουν στην επιφάνειά του.
 

Αμέσως οι ιδρωτοποιοί κηρύττουν συναγερμό και κινητοποιούν ολόκληρο σύστημα. «Βάζουν μπρος» ένα ψυκτικό μηχανισμό. Εκκρίνουν άφθονο νερό και κάνουν ένα δροσερό «ντους» στο υπερθερμασμένο σώμα μας. Το πλένουν, το δροσίζουν και δεν το αφήνουν να... ψηθεί από την υπερβολική θερμότητα.
 

Το νερό αυτό μαζί με άλλες άχρηστες ουσίες του οργανισμού, το νιώθουμε να ξεχειλίζει και να βγαίνει απ’ τα εκατομμύρια πόρους του δέρματός μας. Τότε, λέμε, ότι είμαστε καταϊδρωμένοι. Αυτός ο ιδρώτας μας, όμως, έκανε το ... θαύμα του. Καθώς εξατμίζεται απ’ το σώμα μας, αφαιρεί μαζί και την περίσσεια θερμότητα και νιώθουμε να μας διαπερνά η ευχαρίστηση της δροσιάς. Μόνο, που χρειάζεται προσοχή, να μη στεγνώσουμε απότομα και κρυολογήσουμε.
 

Ο ιδρώτας, λοιπόν, είναι απαραίτητος στον οργανισμό μας. Οι γιατροί μας λένε ακόμα, ότι είναι ευεργετικός και γι’ άλλους λόγους. Βοηθάει, τα νεφρά, γιατί ελαττώνει την εργασία τους. Κι’ επίσης βοηθάει στην καλή λειτουργία του αίματος κι επομένως στην ομαλή λειτουργία της καρδιάς.
 Και αυτά όλα γίνονται από την τύχη ;;;

Ένας άνθρωπος αποτελείται από 1028 άτομα. Δηλαδή το σώμα του απαρτίζεται από 10 οκτάκις εκατομμύρια άτομα (1028=10.000.000.000.000.000.000.000.000.000).
Έχει στο δέρμα τρία εκατομμύρια ιδρωτοποιούς αδένες δια των οποίων ρυθμίζεται αυτομάτως η θερμοκρασία του σώματος ενώ συγχρόνως απομακρύνονται άχρηστες ουσίες.
 

Το σώμα του ανθρώπου μέσα σε μια ημέρα παράγει 1.700.000 θερμίδες! Απίστευτο, όμως αληθινό.

Ο οργανισμός μας εφόσον παίρνει τροφές οι οποίες περιέχουν άνθρακα με διάφορες μορφές παράγει διαρκώς θερμότητα, όπως ακριβώς συμβαίνει στη σόμπα όταν τροφοδοτείται με ξύλα ή κάρβουνα. Η καύση μέσα στη θερμάστρα γίνεται με τη βοήθεια του οξυγόνου της ατμόσφαιρας, εις δε τον οργανισμό γίνεται κατά την ένωση των τροφών με το οξυγόνο που εισάγεται στους πνεύμονες. Μ’ αυτές τις 1.700.000 θερμίδες έπειτα από μερικές ώρες η θερμοκρασία του σώματός μας θα ανέβαινε τόσο, ώστε θα καιγόμαστε από μεγάλο πυρετό.
 

Και όμως ούτε καιγόμαστε ούτε καταστρεφόμαστε, γιατί υπάρχει αυτός ο σκόπιμος μηχανισμός: η εξάτμιση χάρις στην οποία η θερμότητα που πλεονάζει μέσα μας να φεύγει και να διατηρείται η κανονική θερμοκρασία του σώματος. Με τον αέρα που εκπνέουμε, με την ακτινοβολία που βγαίνει διαρκώς από ολόκληρο το σώμα.

Για δείτε, όταν σπάσει ένα κόκαλο το μόνο που μπορεί να κάνει ο γιατρός είναι να το βάλει στη θέση του και τίποτ’ άλλο.
Τη συγκόλληση, την επούλωση, θα την κάνει το σώμα εκ των έσω, μοναχό του. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση τραύματος. Το μόνο που θα κάνει ο γιατρός είναι να καθαρίσει το τραύμα και να φέρει μαζί τα χείλη του με ραφή ή χωρίς ραφή. Την επούλωση θα την κάνει το σώμα εκ των έσω και μόνο το σώμα από μόνο του. Δεν βλέπετε την έμφυτη «σοφία»; Παίρνει τροφή νεκρή, που τρωμε και την κάνει ζωντανή: αίμα, και με το αίμα φτιάχνει σάρκα, κόκαλα, όργανα, χωρίς εμείς να έχουμε διόλου είδηση και συνείδηση του τι γίνεται μέσα στον οργανισμό μας, χωρίς την εντολή μας, χωρίς την έγκρισή μας, χωρίς να μας ρωτήσουν, ακόμα και εναντίον της γνώμης μας και της θελήσεώς μας. Αν οι θαυμαστές λειτουργίες του Αυτόνομου Νευρικού Συστήματος αφήνονταν στη δική μας διάθεση και διάκριση, στο δικό μας έλεγχο, στη διάκριση του μυαλού μας δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε ίσως περισσότερο από μερικά λεπτά της ώρας.
 

Έργο αποκλειστικό της «σοφίας» αυτής που βρίσκεται πίσω από κάθε όργανο μικροσκοπικό κύτταρο, έργο των έμφυτων δυνάμεων του οργανισμού για να συντηρείται η ζωή του.
 
 
ΠΗΓΗ : Επιστολη
 

COPYRIGHT

IF AN ARTICLE OF YOURS, PICKTURE OR VIDEO IS POSTED TO OUR BLOG AND YOU WISH NOT TO BE , PLEASE CONTACT US AND WE WILL REMOVE IT IMMEDIATELY .
------------------------------------------------------------------------

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

........................................................................................................................................................................



ΕΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ΑΡΘΡΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ , ΕΙΚΟΝΑ "Η ΒΙΝΤΕΟ ΕΧΕΙ ΑΝΑΡΤΗΘΕΙ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ , ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΑΦΑΙΡΕΣΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ

......................................................................................................................................................................


Gadget

Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι ακόμα διαθέσιμο μέσω κρυπτογραφημένων συνδέσεων.

FROM : JUL. 1 2013


free counter

Συνολικές προβολές σελίδας

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ   ΒΙΒΛΙΑ
ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ : Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ .

ΕΤΙΚΕΤΕΣ

GAS PRICE NEAR YOU

Find Montreal Gas Prices
City,Prov or Postal Code (eg. Montreal, QC)

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Gadget

Αυτό το περιεχόμενο δεν είναι ακόμα διαθέσιμο μέσω κρυπτογραφημένων συνδέσεων.

Ο ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ

Ο ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ

..

..

..

..